Przyczyna bielactwa nabytego jest złożona, a dodatkowo wiele czynników współdziała, prowadząc do niszczenia melanocytów:
* Genetyczne. Rodzinne występowanie sugeruje dziedziczenie wielogenowe i wieloczynnikowe. Zidentyfikowano wiele różnych genów, które mogą mieć wpływ na podatność na zachorowanie na bielactwo. Zwiększona częstość występowania u pacjentów z bielactwem innych chorób autoimmunologicznych wskazuje na wrodzoną skłonność do chorób genetycznych, ogólnoustrojowych i autoimmunologicznych. Wskazuje się również na związek bielactwa z występowaniem atopii.
* Biochemiczne. Stwierdza się dwa główne zaburzenia związane z bielactwem. Pierwsze to zwiększona synteza tetrahydrobiopteryny, powodująca zwiększony poziom katecholamin (wysoki poziom katecholamin we krwi wiąże się ze stresem, stąd - odwracając sytuację - silny, nagły stres również może być czynnikiem powodującym rozwój bielactwa). Drugie to nadmierna aktywacja głównych źródeł reaktywnego tlenu i uszkodzona obrona przed wolnymi rodnikami, powodujące gromadzenie dużych stężeń nadtlenku wodoru w naskórku, który może być toksyczny dla melanocytów.
* Autoimmunologiczne. Prawdopodobnie dochodzi do wytworzenia cytotoksycznych przeciwciał skierowanych przeciwko melanocytom i w konsekwencji do ich niszczenia. U pacjentów z bielactwem nabytym stwierdza się wiele różnych rodzajów autoprzeciwciał, ale najtrudniej znaleźć skierowane przeciw melanocytom. Stąd też uważa się, że jest to raczej wtórna niż pierwotna przyczyna. Niezwykle ważne wydaje się pojawienie krążących swoistych limfocytów T cytotoksycznych skierowanych przeciwko rezydującym w skórze melanocytom na obrzeżach aktywnych plam bielaczych. Jedna z teorii zakłada, że katecholaminy konkurują z tyrozyną jako substrat tyrozynazy i są przekształcane do aktywnych chinonów. Te z kolei inaktywują tyrozynazę i tworzą nowy antygen, który pobudza proliferację limfocytów T cytotoksycznych.
* Nerwowe. Ze względu na fakt, że zmiany skórne w przebiegu bielactwa nabytego często układają się zgodnie z układem dermatomów skórnych sugerowano, iż jakiś mediator neurochemiczny jest odpowiedzialny za niszczenie melanocytów. W obszarach odbarwień wykazano częsty bezpośredni kontakt między zakończeniami nerwowymi i melanocytami, zaburzenia budowy nerwów i zaburzenia neuroprzekaźników.
* Niedobory w układzie czynnika wzrostu melanocytów. W skórze chorych na bielactwo w melanocytach stwierdza się obniżenie poziomu cytokin wytwarzanych przez keratynocyty istotnych do przeżycia i aktywności komórek melanocytowych.
